O día a día do alcoholismo

O ALCOHOLISMO SUPÉRASE NO DÍA A DÍA

Hoxe pódese dar fin ás promesas e os xuramentos de non máis alcol, o nunca máis o farei e unha chea de promesas rotas, proxectos de prazos incumpridos, incluso as “ probatinas ” temporais non saíron como esperabamos, tamén fracasamos, etc…

¿Por que ocorre isto en Alcoholismo?

Por que os xuramentos e promesas teñen a duración que tarde a persoa en volver coller unha botella e tomar alcol.
Podemos estar sen probar unha pinga días, quizá meses, pero se a persoa é dependente do alcol en canto tome o primeiro grolo beberase todo o que non se bebeu ata entón e máis, o desexo sincero de non volver beber alcol, vese superado pola nosa enfermidade que nos condena a volver repetir a conduta indesexable que nos reconduce ao abuso do alcol e a chegar ás malditas bebedeiras.

Só coas boas intencións non é suficiente para deter a obsesión pola bebida, podemos crer que a ocultamos nalgún lugar da nosa mente, pero non desaparece, mantense á espera de que a autosuficiencia e a confianza fagan o seu traballo, todo en nós é un campo de batalla, do que non parece que formemos parte. Limitámonos a recibir golpes sen posibilidade de poder detelos, a indefensión é total e o desconcerto tamén, había sinceridade absoluta nas promesas, aínda que quizá non sexamos conscientes do prometido, por descoñecemento do seu alcance.
Ao comezar a entender o problema sentimos aterrados e entón é cando debemos pedir axuda e os que conseguiron a sobriedade acoden no noso auxilio, dándonos co seu exemplo a marabillosa noticia de que todo empeza por estar un día sen beber, e encamíñannos a non ter máis aló do día a día ningún proxecto de abstinencia, comprobamos tras non poucas probas, que non importa o que bebamos, sempre acabamos en dificultades sen pretendelo, malgastamos enerxía futura e pasada e nunca utilizamos a única que realmente temos : a de hoxe.

Moitas persoas que coñecemos e son como nós, deixaron de beber un tempo máis ou menos longo e “crendo na curación” polo ben que estaban volveron recaer, coa súa consecuente carga de humillación, culpa e remorso.
Con tales fazañas no noso haber, calquera referencia lémbranos todos os nosos fracasos e desastres emocionais correspondentes e sitúanos ante o alcoholismo como o que é, unha enfermidade permanente que só se para coa abstinencia, así que nosa propia experiencia ensínanos a non facer promesas a longo prazo.

O que está ao noso alcance é: permanecer un día sen beber, hoxe, sen importar  cal sexa circunstancia que nos toque vivir, o pasar esa proba é a continuidade de dicir agora non, pase o que pase agora non, leste é unha formulación flexible que pode ser utilizado en calquera momento, podemos adaptalo a cada necesidade, non é preciso nin lugar nin hora sempre é agora, ninguén pode vivir noutro momento. Vivir o presente é unha maneira sinxela de resolver un problema tan complicado como o alcoholismo activo. Nese momento decidimos non beber e é precisamente nese momento presente cando unicamente podemos facelo, todo ocorre no agora. Cando as dúbidas asáltennos, pensemos onde está escrito que mañá estaremos vivos, só por hoxe pódese conseguir non beber, como se poden lograr moitas cousas, hai que querer, aínda que as dificultades sexan grandes, pero non insuperables, para superalas a forza do grupo de autoaxuda achega a firmeza necesaria para conseguilo.

Sós nunca puidemos e tampouco poderemos agora.

Fonte: Alcoholismo, Eu estiven no inferno.

Deixar un comentario

O teu enderezo electrónico non se publicará