Alcol, onde está o límite?

Alcol, onde está o límite?


https://www.ispeech.org

Problemas co alcol: como saber onde está o límite?

Saír a cear, comer ou de festa e beber unha ou varias copas de viño ou cervexa son dous hábitos que forman parte dun mesmo ritual na cultura occidental. O lecer sen alcol é inconcibible para moitas persoas e as situacións sociais favorecen que esteamos en contacto coas bebidas alcohólicas constantemente.

Por tanto, non é de estrañar que o alcol sexa a droga máis consumida en España: como recolle a enquisa Idades 2011-2012 ( DGPNSD 2013), o 76 por cento dos participantes dixo consumir alcol no último ano e o Ministerio de Sanidade sitúa a idade de inicio do consumo entre os 13 e os 14 anos.

Abuso ou adicción.

A pesar de que os efectos negativos do alcol son coñecidos e difundidos, especialmente entre os menores, o abuso deste tipo de bebidas é frecuente. Entón, que nos empuxa a beber e onde está o límite?

Segundo Lourdes Azorín, médico responsable do tratamento de Alcol no Centro de Atención Ambulatoria de Proxecto Home Madrid, o alcol xoga un importante papel social, que pode determinar o inicio e establecemento dun abuso ou unha adicción.

“A presenza do alcol na nosa sociedade é enorme e a presión para beber tamén. O alcol é un depresor do sistema nervioso central e moitas persoas úsano como ansiolítico e con frecuencia enmascara cadros de depresión ansiosa”, apunta.

A sensación de desinhibición que provoca o alcol convérteo nunha substancia moi atractiva para moitas persoas que busquen ofrecer unha imaxe máis “aberta”, “divertida” ou queiran vencer a súa timidez. No caso dos adolescentes e os mozos, o consumo de alcol tamén pode ser unha forma de buscar a aprobación do grupo e sentirse parte del. Azorín explica que isto ocorre porque, o primeiro que fai o alcol é “deprimir as defensas conscientes, o sentido da realidade, de pertenza”, e por iso moitas persoas buscan eses efectos euforizantes que provoca a súa inxesta inicial.

Pola súa banda, Nestor Szerman, presidente da Fundación Patoloxía Dual sinala que a dependencia do consumo de alcol pode esconder outros trastornos psicolóxicos que lle empuxan a esta adicción. “A denominación abuso desapareceu das clasificacións internacionais. A adicción é unha enfermidade mental que, como outras, non se elixe e pode ter un curso clínico prolongado”, apunta Szerman. O especialista asegura que inflúen os factores individuais: “son persoas vulnerables desde o punto de vista xenético, doutros trastornos mentais e tamén factores ambientais”, engade.

Cando preocuparse

Nunha sociedade na que existe unha ampla a tolerancia e permisibilidad co consumo de alcol, é difícil determinar cando se está desenvolvendo unha dependencia. Azorín indica que a cantidade e frecuencia do consumo de alcol e a alta tolerancia para os efectos do mesmo son un dato de alarma. “Cando se produciu un problema asociado ao consumo de alcol e a persoa non puido cambiar o patrón de comportamento, por exemplo unha persoa que lle retiraron o carné de conducir por alcoholemia e non variou a súa conduta, é tamén un dato de alarma”, engade.

Szerman asegura que se un individuo “necesita” alcol, aínda que sexa só as fins de semana, xa estamos a falar dun trastorno xa en marcha. “Pode ser outro tipo de trastorno, sen dependencia fisiolóxica e, se bebe en atracons, máis rápido que os demais, con dificultades de control, estamos ante un Trastorno por Consumo de Alcol, que debe ter un tratamento adecuado” aclara.

O especialista sinala que, como calquera enfermidade, se non se recoñece e trátase, este trastorno entraña perigos físicos, psíquicos, de conduta e de axuste psicosocial.

Como tratalo

Quen é o primeiro en detectar este problema? É consciente o propio afectado?

Segundo Azorín, con frecuencia as persoas saben, polo menos a un nivel precosnciente que teñen un problema co alcol pero a ambivalencia para afrontar esta situación é moi grande e levántanse resistencias ao tratamento. “As familias danse conta, na maioría dos casos, e son un axente terapéutico moi importante para axudar a iniciar e soster un proceso terapéutico”, sinala.

Aínda que quen o sofre tentará ocultalo ou minimizalo, Szerman asegura que as persoas que lle rodean deben poñer en evidencia que necesita axuda e que, en mans de expertos, pode ser moi beneficiosa.

O experto recomenda facer un diagnóstico individualizado en patoloxía dual para prescribir o mellor tratamento.

“Trátase dun proceso longo que require moito esforzo”, apunta Azorín. As terapias destes pacientes son procesos de tratamento integral, no que intervén un equipo multidisciplinar de médicos, psicólogos, psiquiatras, terapeutas e animadores socioculturais, que pretende establecer un plan que aborde distintos aspectos para promocionar e fortalecer a saúde e as capacidades da persoa afectada pola adicción.

“No proceso terapéutico combínanse a intervención grupal, a individual e a intervención familiar e, se é preciso, a intervención para a reinserción ou a formación laboral. Hai varios programas de menores, de centro de día para persoas con patoloxía dual, de centro de día de persoas que necesitan unha maior contención, de tratamento ambulatorio de dúas sesións semanais… Adaptámonos á demanda e á situación de cada persoa”, explica a especialista.

Por outra banda, o papel de familiares e amigos é moi destacado durante o proceso, por iso, Azorín aconsella confrontar ao paciente coa súa realidade, “desde o agarimo pero con firmeza”. “Moitas veces, a tolerancia de determinadas condutas no seo familiar non axuda. Hai que ofrecerlle información, facilitarlle recursos aos que acudir e darlle acompañamento no proceso e apoio. Sabemos que isto é fundamental en moitísimos casos”, conclúe.

Pautas dos expertos para previr a adicción

Dificultar o seu acceso aos menores.

Recoñecer os factores de risco para identificar outros trastornos mentais, diagnosticados ou non, que poida ter o neno/adolescente ou os antecedentes na familia biolóxica desta persoa.

Revisar o propio consumo de alcol, xa que en moitos casos é elevado e a tolerancia social ás cantidades que se toman é moito maior que a recomendable.

Aumentar a información e a formación.

Procurar un lecer máis saudable e diversificado, “o sumun da diversión non pode ser o botellón”.

Valorar a sobriedade, a lucidez da conciencia como valor transversal a todo.

Valorar a liberdade e a responsabilidade, somos suxeitos de dereito e de deberes.

Ofrecer educación para desenvolver a intelixencia emocional e o equilibrio persoal.


Areva no espazo de asociacións do Hospital Montecelo


iSpeech.org

Desde este mes de Decembro, #AREVA tamén está no espazo de asociacións do #HospitalMontecelo. Serán o primeiro e terceiro venres de mes.
O segundo e cuarto venres estamos no #HospitalProvincial de Pontevedra e os luns e venres no #HospitalDoSalnés. En todos eles en horario de 10:00 a 12:00 horas.


O disfraz ante o alcol.


iSpeech

Cada un de nós, ao longo da vida, “constrúe” un eu que lle permite relacionarse co mundo, un eu funcional co que se manexa.

Algunhas veces ese eu é fiel ao que realmente desexamos, outras temos tanto medo que o eu acaba atrapado na gaiola de déboos “debo facer”, “debo ser”, “que pensarán de min” ou “se son así me deixarán de querer”.

Ese tipo de gaiolas oprímennos e fannos renunciar a unha vida máis plena, máis lixeira, unha vida de maior paz en definitiva. Así funciona a gran maioría das persoas. Con todo, os adictos vivimos dentro dunha gaiola aínda maior e moitísimo máis sofisticada. Non somos conscientes de que estamos atrapados, como tampouco se dan conta as persoas sas das  gaiolas que habitan, só que a nós non nos queda máis remedio que saír delas ou morreremos.

O eu  enxaulado é “O personaxe”, o disfrace que elaboramos para poder soster unha vida de consumo.

Os disfraces que podemos vestir son de distintos tipos e poden ir cambiando ao longo do tempo. Está o disfrace de  malote que é desde o que a persoa actúa pasando de todo o que ocorre á súa ao redor, aparenta non sentir dor, xamais mostra a súa vulnerabilidade, parece non importarlle nada, vai “á súa bóla”, non dá explicacións por nada do que fai… En definitiva, está completamente só pero isto permítelle consumir e sentir que non lle debe explicacións a ninguén.

Tamén temos o disfrace da vítima desde o que a persoa en todo momento mostra unha actitude de vulnerabilidade  impostada, sente que a vida é inxusta, que os demais non se interesan por ela, que o traballo non lle vai ben, que a súa parella non lle quere como necesita, que os seus fillos son uns ingratos, e mil causas máis que xustifican o seu consumo..... ¿como vai deixar de consumir se todo vai mal?

Logo está o disfrace de empresario/a de éxito, neste caso a persoa actúa coma se todo o mundo debéselle respecto e admiración, non se deixa cuestionar, é soberbio e prepotente, nunca pide axuda,  subestima aos demais, xulga o comportamento alleo pero xamais se pon en dúbida a si mesmo, é  redicho e  impertinente… Todas estas estratexias sérvenlle para non ver a súa gaiola e así poder seguir consumindo porque..... ¿quen é ninguén para dicirlle nada?.

Podería seguir, os disfraces son diversos e cada un ten os seus matices.

Darse conta de que un está gobernado polo seu personaxe, polo eu atemorizado, é unha das cousas máis complexas que hai. Durante a rehabilitación, os terapeutas e compañeiros de terapia dinche en moitas ocasións: «Está a falar o teu personaxe», «deixa xa ao personaxe», «sal dunha vez do teu personaxe», «se non te desprendes do personaxe, volverás consumir». E así é, para eliminar algo tan importante como é o consumo nun adicto, hai que quitarse o disfrace, tomar conciencia da gaiola na que vives, ser humilde, asumir que non sabes quen es, pedir axuda e ir, moi aos poucos, co apoio do grupo de terapia e con moito traballo persoal, descubrindo quen es en realidade e que é o que queres. Porque vivir desde a Verdade é a única maneira de deixar de consumir. Como tamén o é para todas esas persoas que seguen nas súas gaiolas, se queren vivir en paz consigo mesmas.

Fonte: Oihan Iturbide


O día a día do alcoholismo


iSpeech

O ALCOHOLISMO SUPÉRASE NO DÍA A DÍA

Hoxe pódese dar fin ás promesas e os xuramentos de non máis alcol, o nunca máis o farei e unha chea de promesas rotas, proxectos de prazos incumpridos, incluso as “ probatinas ” temporais non saíron como esperabamos, tamén fracasamos, etc...

¿Por que ocorre isto en Alcoholismo?

Por que os xuramentos e promesas teñen a duración que tarde a persoa en volver coller unha botella e tomar alcol.
Podemos estar sen probar unha pinga días, quizá meses, pero se a persoa é dependente do alcol en canto tome o primeiro grolo beberase todo o que non se bebeu ata entón e máis, o desexo sincero de non volver beber alcol, vese superado pola nosa enfermidade que nos condena a volver repetir a conduta indesexable que nos reconduce ao abuso do alcol e a chegar ás malditas bebedeiras.

Só coas boas intencións non é suficiente para deter a obsesión pola bebida, podemos crer que a ocultamos nalgún lugar da nosa mente, pero non desaparece, mantense á espera de que a autosuficiencia e a confianza fagan o seu traballo, todo en nós é un campo de batalla, do que non parece que formemos parte. Limitámonos a recibir golpes sen posibilidade de poder detelos, a indefensión é total e o desconcerto tamén, había sinceridade absoluta nas promesas, aínda que quizá non sexamos conscientes do prometido, por descoñecemento do seu alcance.
Ao comezar a entender o problema sentimos aterrados e entón é cando debemos pedir axuda e os que conseguiron a sobriedade acoden no noso auxilio, dándonos co seu exemplo a marabillosa noticia de que todo empeza por estar un día sen beber, e encamíñannos a non ter máis aló do día a día ningún proxecto de abstinencia, comprobamos tras non poucas probas, que non importa o que bebamos, sempre acabamos en dificultades sen pretendelo, malgastamos enerxía futura e pasada e nunca utilizamos a única que realmente temos : a de hoxe.

Moitas persoas que coñecemos e son como nós, deixaron de beber un tempo máis ou menos longo e "crendo na curación" polo ben que estaban volveron recaer, coa súa consecuente carga de humillación, culpa e remorso.
Con tales fazañas no noso haber, calquera referencia lémbranos todos os nosos fracasos e desastres emocionais correspondentes e sitúanos ante o alcoholismo como o que é, unha enfermidade permanente que só se para coa abstinencia, así que nosa propia experiencia ensínanos a non facer promesas a longo prazo.

O que está ao noso alcance é: permanecer un día sen beber, hoxe, sen importar  cal sexa circunstancia que nos toque vivir, o pasar esa proba é a continuidade de dicir agora non, pase o que pase agora non, leste é unha formulación flexible que pode ser utilizado en calquera momento, podemos adaptalo a cada necesidade, non é preciso nin lugar nin hora sempre é agora, ninguén pode vivir noutro momento. Vivir o presente é unha maneira sinxela de resolver un problema tan complicado como o alcoholismo activo. Nese momento decidimos non beber e é precisamente nese momento presente cando unicamente podemos facelo, todo ocorre no agora. Cando as dúbidas asáltennos, pensemos onde está escrito que mañá estaremos vivos, só por hoxe pódese conseguir non beber, como se poden lograr moitas cousas, hai que querer, aínda que as dificultades sexan grandes, pero non insuperables, para superalas a forza do grupo de autoaxuda achega a firmeza necesaria para conseguilo.

Sós nunca puidemos e tampouco poderemos agora.

Fonte: Alcoholismo, Eu estiven no inferno.


Non te sentes a esperar que suceda….


https://www.ispeech.org

Non te sentes a esperar que suceda....

A Recuperación implica abstinencia, tempo e traballo.

Pero tamén durísimos momentos de desesperanza, ansiedade, culpa e soidade. As ganas de consumir entrelázanse endiabladamente con problemas de parella, económicos, laborais, legais...etc. Son os días nos que nos expoñemos abandonar, arroxar a toalla e desaparecer (para consumir).

Pero tamén son os días de crecemento, de levar á práctica o aprendido e, sobretodo, de aferrarnos ao noso plan. Porque agora (e esta é a gran diferenza) temos un plan.

Horarios estritos, levantarnos cedo, coidar hixiene, limpeza e orde do fogar, alimentación, soño, exercicio, meditación, lectura, tempo con compañeiros... todo iso con honestidade e humildade, supón o eixo do traballo ao que habemos de agarrarnos (máis que nunca) nestes días terribles. Son as dores do crecemento que, como todo o demais, tamén pasarán.

Como din os avisos de tráfico: "Con néboa non pare".

Nestes días non somos capaces de ver a luz ao final do túnel pero (e esta é outra diferenza importante) agora sabemos que esa luz existe. Cando as nubes negras desaparezan e mantivésemos o rumbo saberemos que non somos os mesmos. Volver sempre ao noso plan inicial, ao A, B, C pero cada vez cun corazón máis aberto. Agora sabemos que non hai de que escapar. É a vida e a súa dor inherente. Todo normal, manteñamos a calma. Son días de aprendizaxe, días que nos transforman dándonos esperanza e convencéndonos de que a recuperación existe, somos a proba vivente.

A recuperación somos nós

Sabémolo agora e saberémolo sempre, pase o que pase, e non hai marcha atrás.

Fonte: Alejandro Rodríguez


Xornada de portas abertas.


iSpeech.org

CONFERENCIA.

O vindeiro luns 10 de Xuño de 2019, AREVA-Vilagarcía organiza unha conferencia dirixida tanto a xóvenes como adultos.

Terán lugar no Salón do Liceo - Casino de Vilagarcía de Arousa as 20:00 horas. Contaremos coa colaboración do Dr. Manuel Isorna Folgar e do Dr. Fernando Cadaveira Mahía.

Si tes problemas co consumo de alcol ou precisas información sobre a enfermidade alcohólica, non dubides en achegarte. A entrada e gratuita.

¡ ESPERAMOSTE !


Adición e Dependencia


iSpeech.org

Saír as fins de semana e beber considérase alcoholismo?

Cando hai que empezar a preocuparse?

Moitas persoas que padecen unha adicción, non saben que a sofren. En cambio outras, pensan que non poden deixar de consumir esa droga porque son adictos e en realidade non o son. A opinión dun especialista é fundamental para diagnosticar unha enfermidade como a adicción. Aínda así, é confuso escoitar palabras como adición e dependencia.

Diferenza entre adición e dependencia.

Utilízanse indistintamente e é que adoitan ir acompañadas, pero non significan o mesmo. Realizamos unha diferenza entre os dous termos para que cando acudas a un profesional das adiccións saibas de que che fala.

Que é a adicción?
É unha enfermidade crónica, un trastorno por consumo. Este trastorno evidénciase na conduta do enfermo que se vai a caracterizar pola perda de control sobre o consumo e a pesar das consecuencias negativas que lle ocasiona.

Que é a dependencia?
É un termo que fai referencia a un estado fisiolóxico e psíquico consecuencia do consumo de drogas.

A tolerancia e a síndrome de abstinencia definen a dependencia. Son consecuencia do consumo de droga. Dise que a drogas son adictivas porque crean dependencia. Para que haxa drogodependencia deberían estar os tres tipos de dependencia. Son diferentes puntos de vista do mesmo fenómeno: a adicción. Os tres tipos de dependencia son:

  • Dependencia física
    É un termo que fai referencia a un estado fisiolóxico. Cando se consomen drogas, o cerebro afaise a elas, modifícase ( neuroadaptación) e crea a necesidade de funcionar coa substancia.

Canto máis se consome unha substancia, esta perde efectividade, por tanto, faise necesario aumentar a dose para obter o mesmo resultado. Este fenómeno coñécese como tolerancia.

O organismo afaise a traballar con esas cantidades de tóxico. Se se suprime, o organismo sofre unha alteración e prodúcese un cadro de síntomas de malestar, coñecido como a síndrome de abstinencia. Desaparece se se volve a consumir.

  • Dependencia psicolóxica
    O cerebro, ao consumir unha substancia as primeiras veces experimenta un estado de satisfacción que desexa repetir. Entón, se o individuo non está a consumir, demándalle a substancia.

A persoa vai sentir unha necesidade de buscar, obter e consumir drogas para volver sentir ese pracer ou para aliviar o malestar que non consumir prodúcelle (a síndrome de abstinencia) .

Para iso, a súa mente vai implicarse incitándolle a consumir buscando escusas, autoengaños e manipulacións para que experimente ese desexo e consiga realizalo. Será un malestar intenso (síndrome de abstinencia), con modificación do comportamento, ata obter o que a cabeza quere.

  • Dependencia social
    Ademais, engádese esta terceira, a necesidade de consumir por pertenza a un grupo social con identidade propia. Poderiamos dicir que se consome por presión.

Onde está a maior diferenza?

A diferenza establécese co que se chama dependencia física. A física por si soa non constitúe adicción. Pero a adicción si inclúe a dependencia física.

Non é habitual no caso de drogas que se sexa dependente a unha substancia só a nivel físico e que non haxa unha dependencia psíquica, pero pódese dar. Se non desenvolveron a conduta adictiva , a desintoxicación pode ser suficiente.

Hai que avaliar cada caso. Por exemplo, o caso de persoas que deixan de tomarse certa medicación con opiáceos e teñen unha síndrome de abstinencia.

Como saber se hai dependencia?

Non todo o mundo que abusou de algo nalgún momento da súa vida será dependente nin adicto.

Os criterios que deben darse para diagnosticar dependencia, segundo a Organización mundial da Saúde, 1981, serían:

-Evidencia subxectiva de compulsión para a utilización de drogas
-Hábito estereotipado de consumo
-Desexo de abandonar o consumo da substancia
-Evidencia de neuroadaptación con fenómenos de tolerancia e dependencia
-Existencia do consumo para aliviar os síntomas da síndrome de abstinencia
-Priorización de conduta de procura de droga desprazando ou abandonando outras     cousas importantes para a persoa
-Rápida reinstauración da dependencia despois dun período de tempo de estar   abstinente, sen consumir.

Poderiamos entender a adicción como a enfermidade da dependencia ou a fase última da dependencia.

Hai especialistas que explican a diferenza segundo o paciente haxa descontrolado ou non en todas as demais áreas da súa vida, pero é que é unha enfermidade progresiva e se non se modifica o consumo antes, terminará así. Unha persoa dependente pode ir mantendo o control dalgunhas áreas. Pero se segue consumindo, e isto depende de diferentes factores, xa que é progresiva, non poderá controlalo.
A adicción é un termo universal que se foi substituíndo por dependencia. Ademais, coa aparición das adiccións sen substancia como o xogo, as apostas online, o móbil, os videoxogos, o sexo, etc., o termo adicción substituíuse a día de hoxe por “condutas adictivas” .


Tocar fondo….atopa a forza para sair.


https://www.ispeech.org

A vida estáseche indo das mans, estás por tocar fondo e crees que non estás á altura das expectativas, tanto as túas como as doutros, e non podes facer o suficiente para evitar caer? Entón detente un momento, respira fondo e trata de analizar a túa situación real agora mesmo.

Talvez o que necesitas sexa algo que vai máis aló da inspiración e a forza de vontade, quizais o que necesitas é enfrontar o problema unha vez que o detectaras. Se tocaches fondo, non é algo para celebrar, está claro, pero tampouco significa o fin, simplemente recolle os teus pedazos rotos, porque máis abaixo non podes ir, e agora comeza a subir novamente.

Tocar fondo pero volver rexurdir.

Cando se chega a tocar fondo pode ser difícil, pero aqueles que logren atopar a coraxe para facelo e enfrontarse aos seus medos, volverán máis fortes e vigorosos que antes.

Sucede que na vida hai obstáculos e non todos os nosos plans van exactamente como nos gustaría. Talvez, nin sequera necesites recibir estímulo do exterior, simplemente sería útil recuperar a túa forza de vontade.

Sempre o tiveches desde que chegaches aquí, pero agora por algunha razón, especialmente porque os obstáculos parecen moito máis grandes que ti, non podes volver poñerte en contacto. Cambiar a túa actitude fronte ao problema é o comezo para volver subir, pero cambiar a túa forma de ver o problema é esencial para continuar subindo sin dificultade.

Moita falsa publicidade producida en masa e estendida con maior facilidade grazas ao mundo globalizado, imponnos imaxes do éxito, o fracaso, o modelo para seguir e tal parece que cada un de nós debe estar sempre na cima e que os obstáculos na vida non existen, pero se enfrontamos a realidade, sabemos que non é así e que, precisamente, son os obstáculos os que nos axudan a crecer.

Como volver subir unha vez caídos

Para enfrontar os obstáculos necesitamos buscar a forza dentro de nós. Certamente podemos pedir axuda se a necesitamos, pero o impulso para un cambio real sempre comeza desde nós mesmos. Ao tocar fondo podemos darnos conta de dúas cousas, que non é o fin do mundo e que nós somos máis fortes que a caída.

Cambiamos as nosas vidas e a nós mesmos só cando realmente desexámolo, non cando outros nos piden que o fagamos. Cada un ten o seu propio camiño e o seu ritmo que sempre debe ser respectado.

É realmente inútil facer comparacións con aqueles que están a ter éxito neste momento. O éxito adoita ser o resultado dun compromiso moi profundo e se desexas obtelo tamén debes facer o mesmo.

Non somos robots e, por tanto, non é suficiente evocar palabras como “motivación” e “compromiso” para facer que as cousas cambien dun momento a outro. Se realmente queremos un cambio, debemos traballar moito en nós mesmos, comprometernos e, sobre todo, actuar.

Se experimentamos un momento de inercia, debemos tratar de aceptalo, e usalo para analizar toda a situación, para centrarnos no que nos gustaría converternos e cales poderían ser os nosos obxectivos na vida.

Entón será o momento de comezar a arremangarnos para construír algo novo sen renunciar á primeira dificultade. Só co tempo poderemos entender se estaremos no camiño correcto para realizar os nosos soños, pero en calquera caso, a nosa viaxe, onde sexa que nos leve, será unha oportunidade para o crecemento.

Fonte: Mercedes Leal González, psicóloga clínica.


Sinais de que tes un “problema” co alcol


https://www.ispeech.org/text.to.speech

Unha cervecita no aperitivo, ou dous, unhas copitas de viño na comida, un chopo ou un gin- tonic tras o café...

O alcol é unha substancia cotiá, consumida de maneira esporádica ou habitualmente por tres cuartas partes da poboación española, polo que se trata da droga máis consumida en España. «O seu consumo está tan normalizado na nosa sociedade que moitas persoas cando se queren dar conta senten que necesitan tomarse unha copa para sentirse mellor, e caen nun ritmo abusivo de bebidas alcohólicas», apunta Rocío Panos, xefa do equipo de actuacións con familias da FAD.

En ocasions, tanto adultos como adolescentes, déixanse levar por unha rutina de inxerir bebidas alcohólicas cada vez que quedan con amigos ou acoden a un acto social. Estes encontros que son tan habituais poden inducir a exceso de alcol no organismo se non se teñen uns hábitos claros establecidos ou se non se sabe dicir «non».

Esta experta explica que moitas persoas non son conscientes de que están a tomar unha droga e «que están a prexudicar seriamente a súa saúde, moi en concreto o seu fígado, que traballa ás alancadas para dixerir o exceso de alcol». «Nos inicios non hai sinais externos que demostren que se está prexudicando ao organismo máis aló das resacas e a dor de cabeza tras unha bebedeira e, por iso, tardan en darse conta de que teñen un problema».

Con todo, non hai que obviar que o alcol inxerido nunha bebida é absorbido no aparello dixestivo, desde onde pasa á circulación sanguínea na que pode permanecer ata 18 horas. É eliminado finalmente a través do fígado. A presenza continuada de alcol no organismo e o seu consumo repetido é responsable da maioría das lesións que esta substancia produce no noso corpo, como a cirrosis hepática ou as encefalopatías nas que o funcionamento de fígado e cerebro vese gravemente alterado.

Tal e como especifican no Pan Nacional sobre Drogas, os efectos do alcol dependen da cantidade consumida, pero existen outras circunstancias que os poden acelerar ou agravar:

—A idade: Os mozos son máis sensibles para os efectos do alcol en actividades que teñen que ver coa planificación, memoria e aprendizaxe, e son máis «resistentes» que os adultos para os efectos sedantes e á descoordinación motora.

—O peso e o sexo: O alcol afecta de modo máis grave ás persoas con menor masa corporal. En xeral, a muller pesa menos e o tamaño dos seus órganos internos é proporcionalmente máis pequeno. Por tanto, menores cantidades de alcol poden xerar máis rapidamente danos psico-orgánicos e desenvolver problemas co alcol máis facilmente que no home.

—A cantidade e rapidez da inxesta: Segundo a cantidade de alcol consumida, pode considerarse como de baixo, alto risco ou perigoso. A maior inxesta de alcol en menor tempo, maior posibilidade de intoxicación.

—A combinación con bebidas carbónicas (tónica, colas, etc.) acelera a intoxicación.

—A inxestión simultánea de comida, especialmente de alimentos graxos, enlentece a intoxicación pero non evita nin reduce os danos ao organismo.

—A combinación con outras substancias, como os tranquilizantes, relaxantes musculares e analxésicos, potencia os efectos sedantes do alcol. Cando se combina con cannabis increméntanse os efectos sedantes de ambas as substancias; no caso da cocaína, que é un estimulante, os efectos contrarréstanse, pero a toxicidade de ambas as substancias é maior que se se consumisen por separado.

Hai adolescentes que aseguran que as bebidas alcohólicas non supoñen para eles ningún ningún risco, debido a que só consomen as fins de semana. «Con todo, —explica Rocío Panos— resulta igual de prexudicial beber a diario en exceso como non beber de luns a xoves e excederse durante a fin de semana».

A adicción é un proceso complexo e variable que depende de moitos factores polo que non existe un tempo concreto a partir do cal unha persoa poida considerarse adicta. Con todo, adoita ser frecuente que, a maior cantidade de consumo, maior frecuencia, menor idade no afectado, menor distanciamento entre dose, consumos prolongados e dependendo da vulnerabilidade do individuo, o tempo se vaia reducindo.

Sinais inequívocos dun consumo excesivo.
Como membro da FAD, Rocío Panos engade que hai sinais inequívocos de que unha persoa ten un problema co alcol. Non é imprescindible identificarse con todas elas, basta con facelo con algunha:

  • —Diminución ou abandono do rendemento escolar ou laboral.
  • —Cambios bruscos de humor e no coidado e o aseo persoal.
  • —Illamento físico, tendencia a illarse na habitación.
  • —Diminución da comunicación verbal e afectiva.
  • —Redución ou abandono de afeccións e intereses.
  • —Perda de responsabilidades.
  • —Aumento da irritabilidad e o insomnio.
  • —Aumento do nerviosismo ao non poder beber alcol.
  • —Necesidade de beber alcol para empezar ben o día.
  • —Dificultades económicas e/ou pequenos furtos.
  • —Problemas legais repetidos relacionados co uso do alcol.
  • —Refuxio no alcol como maneira de enfrontar calquera situación difícil ou problemática.
  • —Dificultade para controlar a cantidade que se bebe e para limitar o consumo.
  • —Xeración de problemas en casa, no traballo, con amigos,… debido ao consumo de alcol.

Se se presentan varias destas características, sería conveniente acudir a un profesional para poder facer a valoración adecuada do problema co alcol.

Canto antes asúmase que hai un consumo excesivo, máis fácil será acabar con el 

conclúe Rocío Ramos.


Alcol e dano cerebral.


TTS

O alcol segue danando o cerebro mesmo cando xa se deixou de beber.
Un estudo español demostra por primeira vez que as alteracións na estrutura do cerebro non comezan a reverterse inmediatamente despois de abandonar o alcol.
O dano que provoca o consumo de alcol no cerebro non se frea inmediatamente despois de abandonar o hábito. Así o demostra un traballo conxunto do Instituto de Neurociencias CSIC- UMH, en Alacante, e do Instituto Central de Saúde Mental da Universidade de Heidelberg, en Alemaña, que detectou, mediante resonancia magnética, como, polo menos durante as seis primeiras semanas de abstinencia, seguen progresando os danos na materia branca, que son como as «autoestradas» do cerebro.

«A substancia branca pon en comunicación ás distintas rexións de substancia gris. Se a autoestrada está danada a comunicación no cerebro non será tan eficiente coma se funcionase ben», explica a ABC a doutora Silvia de Santis, investigadora do Instituto de Neurociencias de Alacante e primeira autora do estudo.

Neste traballo, que se publica este mércores na revista « JAMA Psychiatry», participaron 90 pacientes alcohólicos, cunha media de 46 anos, internados nun programa de desintoxicación en Alemaña. Como grupo de control, para comparar as resonancias magnéticas, utilizouse a 36 homes sen problemas de alcol, cunha idade media de 41 anos.
A investigadora sinala que hai traballos previos que falan dun ano como prazo para que os parámetros cerebrais regresen ao nivel de poboación sa. Ata agora críase que os danos comezaban a reverterse no mesmo momento no que se deixaba a bebida, pero este novo estudo puido comprobar que, ás dúas e ás seis semanas de abstinencia, non só non se aprecia unha mellora senón que, pola contra, séguese producindo dano, comparado co grupo que nunca consumiu alcol.

«Cremos que isto ocorre porque o consumo de alcol xera un estado de inflamación no cerebro que avanza mesmo en ausencia de alcol. Isto á súa vez podería explicar por que as primeiras semanas de abstinencia son as máis complicadas e cando hai unha maior posibilidade de recaída», apunta a doutora Silvia de Santis. Para corroborar esta hipótese, o equipo segue traballando con técnicas máis avanzadas.

Estudo paralelo en ratas.
Para determinar se os danos observados no cerebro dos pacientes participantes estaban realmente producidos pola bebida ou existían outros factores que podían influír (tabaco, cocaína, marihuana, problemas neurológiocs ou psiquiátricos), os investigadores levaron a cabo o mesmo estudo, de forma paralela, en ratas con preferencia polo alcol. «Neste modelo animal vemos un patrón moi similar ao dos suxeitos alcohólicos, aínda que nunca chegan aos seus niveis de intoxicación. Isto suxire que cantidades de alcol limitadas tamén poden producir un patrón de danos similares na estrutura do cerebro, aínda que o efecto sexa menor», conclúe a investigadora.

O obxectivo deste traballo é identificar biomarcadores que permitan realizar un diagnóstico temperán e personalizado dos danos no cerebro producidos polo abuso de alcol de fronte ao tratamento destes pacientes.
Fonte: ABC Saúde


Traducir a…

Arquivos

Calendario

Xuño 2020
M T W T F S S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Seguirme no Twiter

¿ ÓNDE ESTÁMOS ?…

Subscríbete ao blogue por correo electrónico

Introduce o teu correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións de novas entradas.

Visitas

contador de visitas

Traducir a…

Arquivos

Calendario

Xuño 2020
M T W T F S S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Seguirme no Twiter

¿ ÓNDE ESTÁMOS ?…

Subscríbete ao blogue por correo electrónico

Introduce o teu correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións de novas entradas.

Visitas

contador de visitas
A %d blogueros les gusta esto: